Ea sidzd voa meina Dia
auf Einlass wardn duad,
beharrlich schaud mi uu
i fui mi goned guad.
Schbrungbereid ea iis
de Gelegnheid, sie kimmd,
i mach de Dia ned auf
s´is nu z´friah, beschdimmd.
Sei greana Mandl glänzd
Schuah, ea koane brauchd,
wui Eindrugg schindn arg
mi des saggrisch schlauchd.
De Zung so graislich lang
zoagd ea mia unscheniad
mid da Krone auf´n Kopf
anschdändig sich blamiad.
Den Frosch, i soi den küssn
damids a Brinz glei wead
wo kaam ma denn do hi
i hoff i bin ned gschead.
Lass den Frosch obblidzn
draussn sidzd nu heid
wos bringdn Gäid und Goid
i mog nua „Duachschniddsleid"
© Teresa Ruebli